Grutsk op ús weidefûgels

Aan de Doarpsstrjitte nummer vijf stond weleer een indrukwekkende boerderij waar Joop de Vries 69 jaar geleden werd geboren. Met trots wijst hij in zijn woonkamer naar een luchtfoto van zijn geboortehuis. Hij woont er allang niet meer en ook is de aanblik zoals op de foto, niet meer dezelfde. Die is ingrijpend veranderd, meegegroeid, in de vaart der volken. Maar toch, de herinnering blijft...

Joop is de jongste in het gezin De Vries. Hein, Griet, Pietje, Hinke en Jelle zijn z’n broers en zusters waarvan ze op één na elkaars verjaardag, (op hoge leeftijd,) nog mogen vieren. Na de lagere school waar hij goed mee kon komen, ging Joop naar de “zesjarige” ULO. Er was immers naast school, met z’n normale huiswerk, anders ook zoveel moois te beleven. Maar al doe je er ook tien jaar over, had z’n moeder gezegd, je kómt met dat diploma thuis!

Hij trouwde, kreeg kinderen, maar kwam toch ook weer alleen te staan. Zijn dagelijks werk vond hij na wat omzwervingen, in de omgeving van Hapert in Brabant. Het is dan 1999. Wat hem daar te doen staat als medewerker van een grote onderneming is het doen neerzetten van drang- en bouwhekken, op plaatsen en in omstandigheden die wij ons in het noorden van Nederland,  amper kunnen voorstellen. Muziekfestivals en andere grote evenementen zijn daar voorbeelden van. Soms zijn het wel zestig vrachtautoladingen vol die tegelijk gebruikt moeten worden. In het zuiden van ons land, in België en in Duitsland worden dergelijke bijeenkomsten vaak georganiseerd. Ook op hoogtijdagen van ons koningshuis waar afzettingen geplaatst moeten worden, komt Joop in actie. Zó intens is hij vaak bezig met de gehele logistiek van deze gebeurtenissen, dat het zijn passie is geworden. 

Deze baan? Het is hem op het lijf geschreven! Maar nu hij pensioengerechtigd is, komen die drukke dagen wat minder vaak voor. Tóch mag dit de pret voor Joop niet altezeer drukken, want zoveel temeer krijgt hij nu gelegenheid om tijd en aandacht aan z’n tweede passie te besteden, dat van vogelwachter! Want weet hij te genieten van de enorme drukte en herrie die evenementen met zich meebrengen, evenzoveel geniet hij van de soms “hoorbare” stilte, als hij ’s morgens heel vroeg een zwerftocht door de Noardelike Fryske Wâlden maakt. 

Hij is als vrijwilliger in dienst van de Vogelwacht afdeling Augustinusga-Surhuizum. Deze vereniging bestaat uit zo’n zeventig leden, waarvan ongeveer 10 procent bekwaam en in staat is om te doen wat Joop doet, zo goed mogelijk het Friese weidevogelbestand beheren en in stand houden. Samen met anderen worden nesten van verschillende vogelsoorten gelokaliseerd. Eieren van de kievit, de grutto en de tureluur worden geteld  en de nesten zodanig gemerkt dat boeren er bij het maaien rekening mee kunnen houden. Vervolgens worden alle gegevens doorgestuurd naar de Bond van de Friese Vogelwacht. 

Het is zo jammer, dat steeds meer moet worden geconstateerd dat de vogelstand achteruit gaat. Minder wordt! Een belangrijke oorzaak daarvan is waarschijnlijk de voortschrijdende modernisering van het landbouwbeheer, maar tevens, het steeds groter wordende aantal predatoren, zoals de  steenmarter, de vos, de bunzing en de hermelijn. Niet te vergeten trouwens, de buizerd, de kraai en de ekster die ook een gevaar vormen voor de weidevogelstand. Hoopgevend in dit geheel is de poging om de grondwaterstand te verhogen wat voor vogels meer voedsel oplevert, de zogenaamde plasdras. Bij een groot aantal akkers in de Mieden is deze methode al toegepast. Met meteen resultaat, in de vorm van een groter aantal weidevogels. Hoe dan ook, de Vogelwacht waakt en is trots op onze weidevogels.  

Dan is er nog sprake van een derde passie die Joop heeft; die van horecaman. Kortgeleden heeft hij namelijk gesolliciteerd bij het “Lichtpunt” waar men een gediplomeerd iemand nodig had voor deze belangrijke functie. Joop kwam naar voren als de juiste man op de juiste plaats. Hoe veelzijdig een mens kan zijn! 

Harmen Scheepsma

surhuzum.nl multimedia
surhuzum.nl multimedia